W 200. ROCZNICĘ URODZIN BERNHARDA RIEMANNA

Rozwój współczesnej matematyki zawdzięczamy wielkiemu naukowcowi niemieckiemu, Bernhardowi Riemannowi (1826-1866). Początkowo studiował filologię i teologię na bardzo znanym Uniwersytecie w Getyndze, a potem przeniósł się na wydział matematyki. W kolejnych latach kontynuował studia na Uniwersytecie Berlińskim, gdzie uczęszczał na wykłady znakomitych matematyków: Dirichleta, Jacobiego i Steinera. W 1851 r. obronił rozprawę doktorską poświęconą teorii funkcji zespolonych. Zajmował się również teorią szeregów Fouriera oraz podstawami geometrii abstrakcyjnej (geometria eliptyczna i geometria hiperboliczna). Następnie Riemann został wykładowcą na Uniwersytecie w Getyndze, na którym wcześniej studiował.

Oto niektóre z dokonań Riemanna: dowód twierdzenia Rocha o funkcjach algebraicznych, powierzchnie wielowymiarowe, nowa definicja całki i całki trygonometryczne Lebesgue’a, macierze, równania różniczkowe cząstkowe. Najbardziej znanym osiągnięciem matematyka była pewna hipoteza dotycząca funkcji zespolonej, znana obecnie jako hipoteza Riemanna, o której pisaliśmy w 60. numerze Świata Matematyki. Mimo, że Riemann za życia opublikował niewiele prac, każda z nich miała wielkie znaczenie i wytyczała nowe kierunki badań. Niestety, uczony zmarł przedwcześnie w wieku czterdziestu lat (chorował na nieuleczalną wówczas gruźlicę).

>>powrót